Wat kinderen vertellen

Wat veranderd er als je kind zeven wordt?
 

Wat veranderd er als je kind zeven wordt?

Zeven is een belangrijk jaar voor ieder kind. Ieder kind ontwikkelt zich in cycli van zeven jaar, dus op haar zevende rondt je kind één cyclus af en groeit ze de tweede cyclus in. Er gebeurt dan iets belangrijks: haar natuurlijke, bestaande band met haar moeder wordt losgelaten. Ze laat haar belangrijkste communicatie- en leermiddel los. Op haar zevende staat een kind voor het eerst op zichzelf.

Zoals gezegd ontwikkelt ieder kind zich in cycli van zeven jaar: de eerste loopt van 0 tot 7 jaar, de tweede van 7 tot 14 jaar, enzovoort. Niet toevallig zijn na zeven jaar alle cellen in het lichaam vernieuwd. Cellen dragen een cellulair geheugen met zich mee: na elke fase worden de herinneringen van de afgesloten periode opgeslagen in het lichaam, zodat je kind alle kennis en ervaring van de ene fase meeneemt naar de volgende.

Elke fase komt overeen met een chakra. De eerste cyclus (0–7 jaar) hoort bij het wortelchakra: veiligheid, basisbehoeften en erbij horen. Je kind beantwoordt fundamentele vragen als "ben ik veilig?" en "word ik bemind?", en alles wat het in deze jaren ervaart wordt het fundament voor wat volgt. De tweede cyclus (7–14 jaar) hoort bij het sacraal chakra: emoties, gevoelens en de eerste verliefdheden. Je kind leert nu zijn eigen gevoel te scheiden van dat van zijn ouders — "dit is MIJN gevoel, niet dat van jou" — en ontwikkelt een eigen emotioneel palet.

Elke cyclus heeft eigen thema's en lessen, die voor ieder kind persoonlijk zijn. Idealiter leert je kind deze lessen in de fase waarvoor ze bedoeld zijn. Maar wanneer de gewenste ontwikkeling botst met de opvattingen van ouders of de maatschappij, raakt het kind geblokkeerd — en neemt de ziel de les mee naar de volgende cyclus. Omdat lichaam en geest dan sterker en uitdagender zijn geworden, komt de les zwaarder terug: wat in de eerste cyclus nog grenzen testen was, kan in de tweede of derde cyclus veranderen in het overtreden van regels of risicovol gedrag.

Vooral in de overgangsjaren (6, 7, 8; 13, 14, 15; 20, 21, 22) verandert er veel: je kind rondt de ene fase af terwijl het de volgende opent, en dat kan turbulent voelen. Het einde van de eerste cyclus is extra bijzonder: rond het zevende jaar koppelt je kind zich energetisch los van jouw aura en staat het voor het eerst in zijn leven op zichzelf. Dit kan de persoonlijkheid en het gedrag van je kind flink beïnvloeden, soms van de ene op de andere dag.

De energetische band tussen jou en je kind

Dit klinkt misschien heel vreemd, maar het is de waarheid. Vanaf de geboorte tot ongeveer haar zevende jaar blijft je kind energetisch met jou (haar moeder) verbonden via chakrakoorden die jullie aura's aan elkaar verbinden. Afstand doorbreekt dit zelden: of ze nu in de kamer hiernaast is of ver weg, ze blijft aan je verbonden. Alleen langdurige emotionele afstand, of een heel grote fysieke afstand, zorgt ervoor dat ze haar primaire band met iemand anders aangaat. Deze verbinding werkt ook in je lichaam: als je kind ziek is, geneest ze sneller binnen jouw aura, en als ze overstroomt van emoties, voel jij dat vaak mee in je eigen lijf — soms zonder dat je doorhebt dat het niet jouw gevoel is, maar het hare.

Jouw aura en die van je kind delen ook informatie met elkaar. In deze eerste zeven jaar gaan gedachten, emoties en zelfs lichamelijke sensaties automatisch in beide richtingen over. Zo laat een baby weten dat ze honger of dorst heeft, nog voordat ze er woorden voor heeft. En zo bereikt ze je ook wanneer er echt iets mis is: veel moeders voelen dit als "een onderbuikgevoel" of intuïtie, terwijl het in werkelijkheid de energetische verbinding is die precies doet waarvoor ze bedoeld is.

Rond het zevende levensjaar laat je kind het chakrakoord los dat haar met jouw aura verbindt. Het markeert het einde van de eerste cyclus van zeven jaar en het begin van de tweede — en voor het eerst heeft ze een aura die sterk genoeg is om zichzelf te dragen en te beschermen. Bij sommige kinderen gebeurt dit bijna van de ene op de andere dag, bij andere geleidelijk, waarbij de verbinding steeds dunner wordt. De band verdwijnt daarna niet, maar verandert in iets nieuws — en dit is het moment waarop je kind echt begint met het bouwen van haar eigen identiteit, los van die van jou.

Alles wat je kind meeneemt de zelfstandigheid in, heeft ze in deze eerste zeven jaar gebouwd — met de bouwstenen die jij haar gaf. Jouw angsten en onverwerkte pijn, maar ook je kracht, je liefde en je zelfvertrouwen: het werd allemaal onderdeel van haar fundament. Elk stukje heling dat jij doorloopt, wordt daarom ook iets waarmee zij mag bouwen. Hoe sterker en heler jij wordt, hoe sterker het fundament dat zij met zich meedraagt op het moment dat ze loslaat.